 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Hartklepoperatie
Algemeen
Bij hartklepaandoeningen kunnen een of meerdere hartkleppen lekken, vernauwd zijn of beide afwijkingen vertonen. Op den duur kan er schade aan het hart ontstaan. Als blijkt dat de pompfunctie van het hart achteruitgaat en het hart geleidelijk minder aan kan, is het verstandig om verdere achteruitgang te voorkomen. De cardioloog kan dan adviseren om een hartklepoperatie te laten uitvoeren. Een ingreep aan de hartkleppen is een grote operatie die de nodige voorbereiding vereist.
Er zijn twee mogelijkheden: de klep wordt vervangen of gerepareerd. In principe wordt gestreefd naar reparatie van de eigen hartklep, omdat de complicaties daarbij zowel tijdens als na de operatie kleiner zijn dan bij een vervangende klepoperatie.
Reparatie
Bij een reparatie van een klep kan de chirurg bijvoorbeeld vergroeide klepbladen losmaken of een uitgerekte klepring kleiner maken.
Vervanging
Bij een vervanging haalt men de bestaande klep helemaal of gedeeltelijk weg en vervangt de klep door een kunstklep of een biologische klep.
Mechanische klep
De mechanische kleppen zijn gemaakt van duurzaam materiaal: kunststof of koolstof en metaal. Hierdoor slijten ze nauwelijks en gaan in principe een leven lang mee. Sommige mechanische kleppen maken een tikkend geluid dat hoorbaar is voor de patiënt.
Dragers van een mechanische klep moeten levenslang antistollingsmiddelen blijven slikken.
Biologische klep
De biologische kleppen (of bioprothesen) zijn gemaakt van speciaal bewerkt weefsel van dieren (varkens of runderen) of het zijn donorkleppen van mensen (een zogenoemde homograft). Het voordeel van biologische kleppen is dat ze vrij gemakkelijk te plaatsen zijn, dat ze geluidloos zijn en dat de patiënt geen antistollingsmiddelen hoeft te gebruiken. Een nadeel is dat ze op den duur slijten en op een gegeven moment weer vervangen moeten worden.
Toepassing
Als de afwijking niet ernstig is dan kunnen medicijnen ervoor zorgen dat het hart minder hard hoeft te werken waardoor de patiënt minder last ondervindt van de niet goed werkende hartklep.
Soms kan een vernauwde klep worden opgerekt. Dit gebeurt met behulp van ballondilatatie. Bij ernstiger afwijkingen, of wanneer de toestand van het hart en de kleppen achteruit gaat kan men besluiten om te opereren. De specialisten wegen in samenspraak met de patiënt af welk soort operatie, reparatie of vervanging (mechanische of biologische klep) het meest geschikt is.
De operatie
De chirurg snijdt het borstbeen open over een lengte van ongeveer twintig centimeter. Door daarna de twee helften met de ribben opzij te duwen kan hij bij het hart komen.
Het lichaam wordt gedurende de operatie aangesloten op de hart-longmachine. Deze machine zorgt voor voldoende aanvoer van zuurstof (en voedingsstoffen) voor het lichaam; de functie die het hart normaal gesproken vervult. Als er geen bloed meer door het hart loopt, wordt het hart met een speciale vloeistof gekoeld en stilgelegd. Daarna opent de chirurg het hart en bekijkt de klep die geopereerd gaat worden. Pas dan beslist hij wat voor operatie hij gaat uitvoeren: een reparatie of een klepvervanging.
Als de chirurg de operatie heeft uitgevoerd, wordt het bloed weer door de slagaderen (kransslagaderen) van het hart geleid en het lichaam weer op normale temperatuur gebracht. Het borstbeen wordt met metaaldraad gesloten.
Na de operatie verblijft de patiënt enige tijd op de intensivecareafdeling. Het totale verblijf in het ziekenhuis duurt ongeveer 8 dagen.
Na de operatie komt men in aanmerking voor hartrevalidatie).
Operatie via hartkatheterisatie
Klepvervanging via hartkatheterisatie is een operatie waarbij het borstbeen niet open hoeft. Deze operatie is inmiddels enkele malen uitgevoerd in het buitenland en ook in Nederland. Momenteel is deze vorm van operatie nog in een experimenteel stadium.
Bron en copyricht, Johan de Jong en Nederlandse Hartstichting. en alle verdere rechthebbenden.
Op 1 januari 2008 ben ik opgenomen in het Universitair Medisch Centrum Groningen voor een hartoperatie.
De operatie heeft met goed gevolg plaatsgevonden op 3 januari en er is bij mij een mechanische hartklep geplaats in de Aorta.
Dit was nodig nadat er geconstateerd was dat er een stenose was op de klep oftewel een vernauwing waardoor er te weinig zuurstof rijk bloed in mijn lichaam kwam, hierdoor werd ik duizelig, vermoeidheid, geen fut en het idee dat je door een tunnel of een verrekijker heen kijkt.
Het begon allemaal met het feit dat ik met een griepje thuis kwam te zitten van mijn werk, na een week thuis
De operatie heeft met goed gevolg plaatsgevonden op 3 januari en er is bij mij een mechanische hartklep geplaats in de Aorta.
Dit was nodig nadat er geconstateerd was dat er een stenose was op de klep oftewel een vernauwing waardoor er te weinig zuurstof rijk bloed in mijn lichaam kwam, hierdoor werd ik duizelig, vermoeidheid, geen fut en het idee dat je door een tunnel of een verrekijker heen kijkt.
Het begon allemaal met het feit dat ik met een griepje thuis kwam te zitten van mijn werk, na een week thuis
ben ik weer aan het werk gegaan maar dat was al binnen 2 uur gebeurd, ik werd duizelig, draaierig en had het idee dat ik helemaal onderuit lag terwijl ik gewoon rechtop stond.
Ik ben naar huis gegaan en direkt naar de huisarts en die heeft mij verwezen naar de cardioloog.
Nu is er in het verre verleden bij mij al een hartruis geconstateerd maar daar viel prima mee te leven.
Maar naar nu blijkt dat die ruis werd veroorzaakt door een vernauwing (stenose) met een lichte gradatie maar intussen door de jaren heen verergerd was tot de zwaarste gradatie en dat de aortaklep met redelijke spoed moest worden vervangen.
Dit was september 2007 en er werd gezegd dat ik al voor de kerstdagen een nieuwe klep zou hebben maar door een extra onderzoek is het 3 januari geworden.
Na de nodige onderzoeken en de daarbij behorende conclusie was het tot mij doorgedrongen dat het toch echt zou gebeuren en dat het ook een tijd zal duren voor herstel, met dit in mijn gedachten en een goede voorbereiding van mijn cardioloog was ik er wel klaarvoor, en het mocht van mij wel gebeuren die hartklepoperatie.
Na een oudjaars nacht met heel veel mist zijn mijn vrouw en ik op nieuwjaarsdag 2008 naar Groningen gereden voor de opname in het Thoraxcentrum van het UMCG.
Op die eerste dag maak je kennis met de verpleging en de zaalartsen en worden er nog een aantal voorbereidende onderzoeken gedaan die betrekkeing hebben op de hartoperatie zelf en voor de narcose.
Vanaf de namiddag moest ik nuchter blijven en werd mij slaapmedicatie verstrekt om rustig te slapen zodat de operatie de volgende dag kon plaatsvinden.
Nu was mij al verteld dat de operatie kon worden uitgesteld als er een spoedgeval tussen zou komen of dat er om welke reden dan ook geen plaats was op de Thorax IC (Intensive Care), en je raad het al mijn operatie werd uitgesteld om die reden.
Ik lag al in de wachtruimte en kon dus onverrichte zake weer terug naar de afdeling.
Volgende dag een nieuwe dag en een nieuwe ronde en ik ging weer naar de wachtruimte, hier kreeg ik te horen dat het nog niet zeker was maar dat ze hun best gingen doen om het voor elkaar te krijgen.
En jawel het gaat door hoorde ik.
Ik ben onder narcose gebracht en vanaf dat moment weet ik niks meer totdat ik s' avond om 1900 uur wakker werd gemaakt daar de verpleging omdat mijn lichaam weer op temperatuur was.
(Lichaams temperatuur daalt omdat je tijdens de operatie aangesloten bent op de hart long machine die ervoor zorgt dat je blijft leven terwijl je hart is stilgelegd voor de operatie.)
Ik lag aan de beademing en was aangesloten aan diverse slangen en infusen en zag dat mijn vrouw en mijn gezin samen met een goede vriend bij mijn bed zaten, waarop ik zei dat ik wel een biertje wilde haha.
Nadat ik verder ben gaan slapen werd ik die nacht wakker op de ic van alle geluiden en werd er aan mij gevraagd of ik ook naar een andere afdeling wilde omdat ze mijn plaats graag wilden gebruiken voor iemand anders die er slechter aan toe was dan ik.
Ik heb hier mee ingestemd en ben verhuist voor een paar uur, want ik mocht al snel weer naar mijn eigen kamer op de thorax verpleeg afdeling.
Dit was rond de klok van 10 uur op vrijdag 4 januari 2008 en je voelt je ellendig en elemaal leeg en het laatste stukje energie wat ik nog had heb ik op de operatie tafel achter gelaten zoals ze mij al verteld hadden.
Maar het ging goed en ik voelde mij wat mijn hartkwaal was wel beter ondanks er nog heel veel moet gebeuren zoals het verzorgen van de wonden, afvoeren van wondvocht, omgaan met de pijn (die in mijn ogen meeviel) en het zoeken naar een plaatsje in e bed zodat je ook redelijk ligt.
Die middag ging de zuurstof slang eruit en de 2e dag na de operatie ook de slangen voor de wondvocht.
De 3e dag voelde ik mij weer wat beter en mocht ik van bed af en ging zelfs een stukje lopen op de gang, ook werd die dag de lastige urine catheter verwijderd (blij):-).
De dagen erna gaan voorspoedig en de wond geneest goed, het lopen gaat beter en het eten smaakt weer.
Zes dagen naar de operatie op 9 januari 2008 mocht ik weer naar huis, dit is zeer snel en lang niet voor iedereen weggelegd, dus het gaat goed.
De eerste dagen thuis vallen tegen, je moet het weer zelf doen, tenminste dat dacht ik maar ik kon niet zonder de hulp van mijn vrouw en gezin voorwie hetgeen ook best tegen viel dat ik alweer thuis was.
Maar het mocht de pret niet drukken, we zijn met z'n allen toch maar mooi verder gekomen ondanks dat het lang niet altijd even makkelijk was en dat ik eigenlijk veel te snel wilde en op die manier erachter kwam dat het twee stappen vooruit en weer één achteruit was.
Maar je merkt wel dat het met de week beter gaat en dat je ook steeds meer dingen weer kunt doen en dat je ook dingen wilt doen die je nog niet mag zoals stofzuigen en autorijden, de hond uitlaten en buiten fietsen, dit omdat je geen vreemde bewegingen mag maken en met de kand op vallen waardoor je de klap met je handen opvangt en op die manier je de borstbeen weer breekt.
Van je hart heb je geen last meer, alleen maar van je borstbeen die feitenlijk gebroken is doordat die doormidden is gezaagd om bij het hart te komen nog wel en dat is ook de reden dat je nog niet veel mag doen.
Na 8 weken is het borstbeen weer geheeld en gaat er een wereld open, ik mocht weer meer dingen doenen beginnen met revalideren.
Deze hartrevalidatie heb ik gedaan in het ziekenhuis in Drachten, op de fysio afdeling wordt aan de conditie gewerkt door te fietsen en te sporten en in mijn geval door krachttraining.
Hierdoor is mijn conditie stukken beter dan voor de operatie en voel ik mij ook veel beter.
Ondertussen (juni 2008) kan en doe ik alles weer en gaat mijn gezondheid zeer voorspoedig.
Begin binnenkort weer fulltime te werken, dus alles is weer klaar!!.
Nou ja klaar?, ik blijf de rest van mijn leven met een tikkende klep zitten (doen ze allemaal en is heel gewoon) en ik moet mijn leven lang bloedverdunners slikken om bloedstolling op de klep tegen te gaan.
Mochten er stolsels ontstaan dan is er weer de kans dat die losschieten en er een infarct ontstaat in het hart, hersenen, of aderen (trombose). Een longembolie hoort ook tot de mogenlijkheden.
Maar gelukkig heeft Nederland een Trombose dienst die dit prima controleerd en begeleid en er mede voor zorgt dat er mee te leven is.
Alle nadelen op een rij zorgt ervoor dat een nieuwe klep voor mij zeker een verbetering is en ik eigenlijk helemaal geen last heb van de nadelen.
Het bovenstaande is mijn verhaal, beknopt en zoals ik het heb ervaren en er zijn best wel veel minder prettige dingen gebeurd in al die weken en maanden van herstel, denk aan de pijn, de onzekerheid, het onbekende, het vervelen, alle herhalingen op tv, je frustraties botvieren op je partner en gezin, dat zijn pas de moeilijste dingen die je tegen komt en waar je vooraf niet de juiste uitleg en begeleiding krijgt zoals ik die el over mijn hartkwaal en operatie heb gehad.
Neem alle tijd en ga niet verstoppertje spelen, dus niet je kop in het zand steken hoe moeilijk het ook is.
Praat erover en blijf naar info zoeken, maar maak jezelf niet onzeker en bang door alle info.
Bedenk ook dat er meer positieve dan negatieve verhalen zijn, ondanks dat er meestal alleen over de negatieve wordt geschreven.
Het gaat nu heel goed met mij en het is mij absoluut niet tegen gevallen en wel zo gegaan als verwacht.
Hier onder nog een stuk van de Nederlandse Hartstichting en op deze pagina zijn ook diverse links te vinden voor meer info.
Gegroet Johan.
Ik ben naar huis gegaan en direkt naar de huisarts en die heeft mij verwezen naar de cardioloog.
Nu is er in het verre verleden bij mij al een hartruis geconstateerd maar daar viel prima mee te leven.
Maar naar nu blijkt dat die ruis werd veroorzaakt door een vernauwing (stenose) met een lichte gradatie maar intussen door de jaren heen verergerd was tot de zwaarste gradatie en dat de aortaklep met redelijke spoed moest worden vervangen.
Dit was september 2007 en er werd gezegd dat ik al voor de kerstdagen een nieuwe klep zou hebben maar door een extra onderzoek is het 3 januari geworden.
Na de nodige onderzoeken en de daarbij behorende conclusie was het tot mij doorgedrongen dat het toch echt zou gebeuren en dat het ook een tijd zal duren voor herstel, met dit in mijn gedachten en een goede voorbereiding van mijn cardioloog was ik er wel klaarvoor, en het mocht van mij wel gebeuren die hartklepoperatie.
Na een oudjaars nacht met heel veel mist zijn mijn vrouw en ik op nieuwjaarsdag 2008 naar Groningen gereden voor de opname in het Thoraxcentrum van het UMCG.
Op die eerste dag maak je kennis met de verpleging en de zaalartsen en worden er nog een aantal voorbereidende onderzoeken gedaan die betrekkeing hebben op de hartoperatie zelf en voor de narcose.
Vanaf de namiddag moest ik nuchter blijven en werd mij slaapmedicatie verstrekt om rustig te slapen zodat de operatie de volgende dag kon plaatsvinden.
Nu was mij al verteld dat de operatie kon worden uitgesteld als er een spoedgeval tussen zou komen of dat er om welke reden dan ook geen plaats was op de Thorax IC (Intensive Care), en je raad het al mijn operatie werd uitgesteld om die reden.
Ik lag al in de wachtruimte en kon dus onverrichte zake weer terug naar de afdeling.
Volgende dag een nieuwe dag en een nieuwe ronde en ik ging weer naar de wachtruimte, hier kreeg ik te horen dat het nog niet zeker was maar dat ze hun best gingen doen om het voor elkaar te krijgen.
En jawel het gaat door hoorde ik.
Ik ben onder narcose gebracht en vanaf dat moment weet ik niks meer totdat ik s' avond om 1900 uur wakker werd gemaakt daar de verpleging omdat mijn lichaam weer op temperatuur was.
(Lichaams temperatuur daalt omdat je tijdens de operatie aangesloten bent op de hart long machine die ervoor zorgt dat je blijft leven terwijl je hart is stilgelegd voor de operatie.)
Ik lag aan de beademing en was aangesloten aan diverse slangen en infusen en zag dat mijn vrouw en mijn gezin samen met een goede vriend bij mijn bed zaten, waarop ik zei dat ik wel een biertje wilde haha.
Nadat ik verder ben gaan slapen werd ik die nacht wakker op de ic van alle geluiden en werd er aan mij gevraagd of ik ook naar een andere afdeling wilde omdat ze mijn plaats graag wilden gebruiken voor iemand anders die er slechter aan toe was dan ik.
Ik heb hier mee ingestemd en ben verhuist voor een paar uur, want ik mocht al snel weer naar mijn eigen kamer op de thorax verpleeg afdeling.
Dit was rond de klok van 10 uur op vrijdag 4 januari 2008 en je voelt je ellendig en elemaal leeg en het laatste stukje energie wat ik nog had heb ik op de operatie tafel achter gelaten zoals ze mij al verteld hadden.
Maar het ging goed en ik voelde mij wat mijn hartkwaal was wel beter ondanks er nog heel veel moet gebeuren zoals het verzorgen van de wonden, afvoeren van wondvocht, omgaan met de pijn (die in mijn ogen meeviel) en het zoeken naar een plaatsje in e bed zodat je ook redelijk ligt.
Die middag ging de zuurstof slang eruit en de 2e dag na de operatie ook de slangen voor de wondvocht.
De 3e dag voelde ik mij weer wat beter en mocht ik van bed af en ging zelfs een stukje lopen op de gang, ook werd die dag de lastige urine catheter verwijderd (blij):-).
De dagen erna gaan voorspoedig en de wond geneest goed, het lopen gaat beter en het eten smaakt weer.
Zes dagen naar de operatie op 9 januari 2008 mocht ik weer naar huis, dit is zeer snel en lang niet voor iedereen weggelegd, dus het gaat goed.
De eerste dagen thuis vallen tegen, je moet het weer zelf doen, tenminste dat dacht ik maar ik kon niet zonder de hulp van mijn vrouw en gezin voorwie hetgeen ook best tegen viel dat ik alweer thuis was.
Maar het mocht de pret niet drukken, we zijn met z'n allen toch maar mooi verder gekomen ondanks dat het lang niet altijd even makkelijk was en dat ik eigenlijk veel te snel wilde en op die manier erachter kwam dat het twee stappen vooruit en weer één achteruit was.
Maar je merkt wel dat het met de week beter gaat en dat je ook steeds meer dingen weer kunt doen en dat je ook dingen wilt doen die je nog niet mag zoals stofzuigen en autorijden, de hond uitlaten en buiten fietsen, dit omdat je geen vreemde bewegingen mag maken en met de kand op vallen waardoor je de klap met je handen opvangt en op die manier je de borstbeen weer breekt.
Van je hart heb je geen last meer, alleen maar van je borstbeen die feitenlijk gebroken is doordat die doormidden is gezaagd om bij het hart te komen nog wel en dat is ook de reden dat je nog niet veel mag doen.
Na 8 weken is het borstbeen weer geheeld en gaat er een wereld open, ik mocht weer meer dingen doenen beginnen met revalideren.
Deze hartrevalidatie heb ik gedaan in het ziekenhuis in Drachten, op de fysio afdeling wordt aan de conditie gewerkt door te fietsen en te sporten en in mijn geval door krachttraining.
Hierdoor is mijn conditie stukken beter dan voor de operatie en voel ik mij ook veel beter.
Ondertussen (juni 2008) kan en doe ik alles weer en gaat mijn gezondheid zeer voorspoedig.
Begin binnenkort weer fulltime te werken, dus alles is weer klaar!!.
Nou ja klaar?, ik blijf de rest van mijn leven met een tikkende klep zitten (doen ze allemaal en is heel gewoon) en ik moet mijn leven lang bloedverdunners slikken om bloedstolling op de klep tegen te gaan.
Mochten er stolsels ontstaan dan is er weer de kans dat die losschieten en er een infarct ontstaat in het hart, hersenen, of aderen (trombose). Een longembolie hoort ook tot de mogenlijkheden.
Maar gelukkig heeft Nederland een Trombose dienst die dit prima controleerd en begeleid en er mede voor zorgt dat er mee te leven is.
Alle nadelen op een rij zorgt ervoor dat een nieuwe klep voor mij zeker een verbetering is en ik eigenlijk helemaal geen last heb van de nadelen.
Het bovenstaande is mijn verhaal, beknopt en zoals ik het heb ervaren en er zijn best wel veel minder prettige dingen gebeurd in al die weken en maanden van herstel, denk aan de pijn, de onzekerheid, het onbekende, het vervelen, alle herhalingen op tv, je frustraties botvieren op je partner en gezin, dat zijn pas de moeilijste dingen die je tegen komt en waar je vooraf niet de juiste uitleg en begeleiding krijgt zoals ik die el over mijn hartkwaal en operatie heb gehad.
Neem alle tijd en ga niet verstoppertje spelen, dus niet je kop in het zand steken hoe moeilijk het ook is.
Praat erover en blijf naar info zoeken, maar maak jezelf niet onzeker en bang door alle info.
Bedenk ook dat er meer positieve dan negatieve verhalen zijn, ondanks dat er meestal alleen over de negatieve wordt geschreven.
Het gaat nu heel goed met mij en het is mij absoluut niet tegen gevallen en wel zo gegaan als verwacht.
Hier onder nog een stuk van de Nederlandse Hartstichting en op deze pagina zijn ook diverse links te vinden voor meer info.
Gegroet Johan.
